@PDW: “Als het op water aankomt zijn we héél goedgelovig.”

In België is er de laatste weken veel aandacht voor kraantjeswater.  De lezers van Het Laatste Nieuws, Knack, Limburg Actueel en Nieuwsblad hebben bijvoorbeeld kunnen lezen over kraantjeswater, en ook opiniemaker Patrick De Witte schreef erover op demorgen.be. Hij noemt de bedenker van bron- en mineraalwaters een genie en denkt dat kraantjeswater een hippere naam nodig heeft om te kunnen concurreren. Wij weten nog wel wat. Lees het hele stuk hieronder. 

Gepubliceerd op 19 oktober op www.demorgen.be:
Midden de jaren negentig trok een 14-jarige Amerikaanse scholier uit Idaho een petitie op gang waarin werd gepleit voor de strenge regularisatie en nog het liefst het helemaal verbieden van ‘dihydromonoxide’. Volgens de petitie was dit “een kleur-, smaak-, en geurloos chemisch middel dat dodelijk kan zijn wanneer ingeademd, dat het voornaamste bestanddeel is van zure regen, dat brandwonden kan veroorzaken en dat de erosie van het landschap versnelt”. Niet minder dan 86 procent van de bevraagden tekende vlot de petitie om water te verbieden. Dihydromonoxide is immers gewoon een andere naam voor H2O. Een en ander kaderde in ’s jongemans eindwerk getiteld ‘Hoe goedgelovig zijn we eigenlijk?’ Ik wed dat zijn vader een traan van trots wegpinkte.

Want als het op water aankomt zijn we héél goedgelovig. Dat is de Vlaamse Maatschappij voor Watervoorziening, die onlangs de ‘karafcampagne’ heeft gelanceerd, niet ontgaan. De boodschap is: door leidingwater te drinken in plaats van dure watermerken in kleine petflesjes te kopen kunnen we het milieu én een aanzienlijk bedrag sparen. Dat daar een campagne voor nodig is, is eigenlijk triest. We nemen voetstoots aan dat leidingwater minder lekker is dan gebotteld water. In 2009 werd in de straten van New York nochtans een veelzeggende test gedaan, waarbij tientallen mensen werden gevraagd om blind te proeven. Telkens was er fles A, gevuld met water van een of ander bekend merk, en fles B, gevuld met New Yorks leidingwater. Maar liefst 75 procent vond het leidingwater het lekkerst. Op het internet kun je een andere test zien: men vulde 15 flessen met leidingwater, kleefde op iedere fles een sluwe, goed klinkende naam (Rainforest Dew, Mountain Spring) en liet mensen proeven onder leiding van een zogenaamde watersommelier, lees: een praatjesmaker die op onze goedgelovigheid teert. Zowat iedereen tuinde er vlotjes in en bleek bereid tot 10 dollar neer te tellen voor een designfles water die zogezegd totaal anders smaakte dan een andere fles-met-fraai-etiket die echter hetzelfde leidingwater bevatte.

Degene die op het idee is gekomen om mineraalwater in flessen te verkopen is dus onmiskenbaar een genie. Het is werkelijk het equivalent van: de Toeareg zand aansmeren. Bij colagigant Pepsi wisten ze dat 20 jaar geleden al. Pepsi lanceerde toen Aquafina, waarover een anonieme medewerker van de Amerikaanse Food and Drug Administration vier jaar geleden vlakaf zei: “Wat ze gedaan hebben is het leidingwater waar ze normaal hun siroop bij doen, dit keer zonder siroop verkopen tegen bijna dezelfde prijs.” De meeste gebottelde waters bestaan dan ook uit weinig meer dan kraantjeswater waaraan een paar mineralen zijn toegevoegd. Natuurlijk hebben we een en ander te danken aan de media en de agressieve marketing van de fabrikanten. Zoals we al lang niet meer kakken maar een ‘darmtransit’ hebben, zo drinken we al lang niet meer, nee, we hydrateren. En het wérkt! Want we trappen er in groten getale in. Ik denk dat we het goeie ouwe kraantjeswater gewoon ook eens de Mad Men-behandeling moeten geven.

We hebben een hippere naam nodig. Het zit ‘m volgens mij namelijk vooral in de term ‘kraantjeswater’. Ofschoon er genoeg plekken op de wereld zijn waar men er een arm en een been zou voor over hebben om een kraantje te hebben waar altijd voldoende fris en helder water uit komt, is onze houding er door de jaren heen een geworden van: er bestaan twee soorten water, water van de kraan om ons te wassen en om schoon te maken en drinkwater, dat in kleine plastic flesjes wordt verkocht. Dat is zoals zeggen dat er twee soorten biefstukken zijn: goedkope van de koe en duurdere, dus betere, van het rund. Ja, we zijn op Mars geraakt maar we zijn en blijven een ras van idioten.

Patrick De Witte (pdw) is hoofdredacteur van P-Magazine en Media.com-columnist.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail
Geen reactie's

Geef een reactie